96-jarige tweelingzussen doen nog steeds alles samen

Al 96 jaar onafscheidelijk:

“We bellen elkaar wel vijftien keer per dag”

Al bijna een eeuw lang delen Bertha en Tiny lief en leed met elkaar. De eeneiige tweelingzussen zijn inmiddels 96 jaar oud, maar hun band is nog altijd even sterk als vroeger. Ze spreken elkaar meerdere keren per dag, appen enthousiast over hun favoriete televisieprogramma’s en weten vaak al wat de ander denkt voordat er iets is gezegd. “Wij hebben altijd alles samen gedaan”, vertelt Bertha. “En eigenlijk is dat nog steeds zo.”

Dat begint vaak al vroeg op de dag. Want hoewel de zussen ieder hun eigen leven leiden en nog altijd zelfstandig wonen, de een in Schaesberg en de ander in Vijlen, is er altijd contact. “We bellen elkaar soms wel vijftien keer per dag”, zegt Tiny lachend. Dat doen ze opvallend modern. Bertha en Tiny zitten op Facebook, gebruiken WhatsApp en volgen allebei trouw De Bondgenoten. “Daar appen we dan uitgebreid over”, vertelt Tiny. “Wie er goed bezig is, wie niet en wat er allemaal gebeurt.”

Losgeraakte bandjes

Dat Bertha officieel de oudste van de twee is, scheelde maar weinig. Zo weinig zelfs, dat de verpleegkundige na hun geboorte even niet meer wist wie wie was. “We hadden allebei een bandje om”, vertelt Bertha. “Maar dat raakte los. Misschien hebben we al die jaren wel de verkeerde naam gehad.” De zussen moeten er zelf hard om lachen.

Van jongs af aan waren ze onafscheidelijk. Samen naar school, samen buitenspelen en samen op pad. Op school haalden klasgenoten en leraren hen voortdurend door elkaar. “Dus riepen ze gewoon: ‘Tiny-Bertha!’”, zegt Tiny. “En dan reageerden we allebei.”

Dezelfde route

Ook later bleken hun levens opvallend veel overeenkomsten te hebben. Ze trouwden allebei, kregen ieder twee kinderen en bouwden een gezin op. Soms leek het alsof het lot bewust dezelfde route uitstippelde. “Zelfs onze mannen waren op dezelfde dag jarig”, vertelt Tiny. “Dat verzin je toch niet?”

De overeenkomsten hielden daar niet op. Toen de zussen hun eerste hond kregen, gebeurde dat op dezelfde dag. Tiny: “En als we samen gingen winkelen en aan het eind van de dag in onze winkeltassen keken, zagen we vaak genoeg dat we onbewust dezelfde dingen hadden gekocht.”

In bijna een eeuw tijd maakten de zussen veel mee. Mooie momenten, maar ook verdrietige. Ze verloren hun geliefde partners aan dementie en moesten allebei afscheid nemen van een kindje. “Dat is het ergste wat je als moeder kunt meemaken”, zegt Tiny zacht.

Steun

Juist op die momenten hebben de zussen heel veel steun aan elkaar. “Wij voelen elkaar feilloos aan”, vertelt Bertha. Soms is één blik al genoeg. “We hoeven elkaar niet altijd alles uit te leggen”, zegt Tiny. “We begrijpen elkaar gewoon.”

Inmiddels is de familie flink uitgebreid, met klein- en achterkleinkinderen. Maar dat ze elkaar op hun 96e nog altijd hebben, beseffen de zussen maar al te goed. “Dat is heel bijzonder”, zegt Bertha. Tiny glimlacht. “Ons hele leven hebben we gedeeld: de mooie momenten, de moeilijke momenten en alles daartussenin. En nog steeds zien we elkaar ontzettend graag. Ik zou niet zonder mijn zus kunnen.”