In juni vorig jaar begon Sandro Faustini (54) als vrijwilliger bij Kling Nullet. Drie jaar eerder werd hij getroffen door long covid, waardoor hij zijn werk als woningstoffeerder niet meer kon uitvoeren. Hij moest op zoek naar een nieuwe, zinvolle invulling van zijn dagen, die hij vond bij de Kerkraadse Wonen met Zorg-locatie. “Ik zie weer licht aan het einde van de tunnel.”
“Ik had dit vijftien jaar eerder willen doen!”
Sandro’s leven had drie jaar geleden een heel andere invulling dan nu. Hij zat vol energie en werkte als woningstoffeerder voor verschillende bedrijven. Veel van zijn klanten waren zorglocaties. “Daar kwam ik altijd het liefst,” blikt hij glimlachend terug. “Soms maakte ik lange dagen, maar als ik dan een zorglocatie binnenkwam en de ouderen me vriendelijk begroetten, was mijn dag alweer goed. Als we dan een klus geklaard hadden, kreeg je daar zoveel dankbaarheid voor terug. Dat waren altijd kippenvelmomentjes. Gezonde mensen klagen vaak, terwijl ouderen met heel weinig al dankbaar zijn. En ze helpen elkaar waar ze kunnen. Ik vond dat prachtig om te zien.”
Drie jaar geleden, na een vakantie in Spanje, kreeg Sandro corona. Hij knapte maar niet op, en na verschillende onderzoeken bleek hij long covid te hebben. “Ik ben een jaar uit dienst geweest. Daarna ging ik re-integreren. Hoewel ik me voor de volle honderd procent inzette, bleek het al snel geen haalbare kaart te zijn om terug te keren naar mijn oude beroep. Mijn re-integratieproject stopte, maar ik wilde allesbehalve thuis zitten. Al snel werd me duidelijk dat ik vrijwilligerswerk wilde gaan doen en dus gooide ik wat hengeltjes uit. Ik mocht op gesprek komen bij Kling Nullet.”
Hoewel Sandro twijfels had over de bijdrage die hij als vrijwilliger zou kunnen leveren, werd er juist gekeken naar wat hij wél kon doen. “Dat vind ik zo mooi aan Meander. Er werd vanaf het begin met me meegedacht. Zo houd ik het bijvoorbeeld maar anderhalf uur vol, en dan moet ik zeker twintig minuten rusten. ‘Wil je misschien een bed waar je je even kunt terugtrekken?’, vroegen ze me. En dus heb ik nu mijn eigen ruimte waar ik even kan slapen. Door deze mogelijkheid houd ik het nu langer vol.”
Sandro begon in eerste instantie in de keuken. Dat vond hij leuk, maar de prikkels vielen hem zwaar. Toen een collega hem met een bewoner bezig zag, kreeg hij het advies om zich meer te richten op het welzijn van de bewoners. Dat doet hij nu met veel plezier. “Ik ging een keer naast een bewoonster zitten om samen boontjes te doppen. Mevrouw bleek die dag enorm onrustig, en iedereen vroeg zich af hoe het mij gelukt was om haar zo rustig te krijgen. Zo kreeg ik vaker complimenten. Ik zette bijvoorbeeld een natuurfilm op en stelde de bewoners vragen, waardoor er echt een gezellig gesprek ontstond.”
Inmiddels werkt Sandro drie keer per week drie uur. “Omdat ik dit werk met zoveel passie en overgave doe, zie ik weer licht aan het einde van de tunnel. Hier draait het niet om geld, maar om mensen. Als je nooit met de zorg in aanraking bent gekomen, weet je niet hoe mooi dit vak is. Ik had dit vijftien jaar eerder moeten doen!” Uiteindelijk hoopt Sandro dat zijn energielevel verder toeneemt en dat hij een stagetraject van drie maanden kan volgen met het vooruitzicht op vast werk. Of dat bij Meander is? “Dat hoop ik van harte!”
