Debby de Wijs en Ruud Schins leerden elkaar kennen tijdens de opleiding tot mindfulnesscoach. Voor Debby was het een manier om nieuwe handvatten te vinden in haar werk in de zorg voor mensen met de ziekte van Parkinson. Ruud, die zelf Parkinson heeft, ontdekte hoeveel steun mindfulness hem gaf en wilde die ervaring graag doorgeven. Inmiddels bundelen ze hun krachten en geven ze samen les aan mensen met de ziekte van Parkinson.
Debby vertelt dat ze als activiteitenbegeleider altijd kijkt naar de vraag achter de vraag. “Waar is behoefte aan?” Zo’n drie jaar geleden merkte ze dat er iets knaagde. Ze zag hoe bewoners van Parkinson Punt Zuyd in de Lückerheide door hun ziekteproces veel moesten inleveren. Tijdens de complementaire zorg die ze gaf, zoals handmassages, kwamen er vaak gesprekken op gang over verlies, acceptatie en zingeving. Het maakte duidelijk dat daar iets mee moest gebeuren. Daarom besloot ze zich in te schrijven voor de opleiding tot mindfulness coach.
Rond diezelfde tijd kreeg Ruud zijn diagnose Parkinson. Hij werkte als beleidsambtenaar bij de Provincie, maar moest steeds vaker een stap terugdoen. Niet alleen lichamelijk, vooral mentaal merkte hij dat de ziekte hem raakte. “Multitasken was altijd mijn kracht, maar ineens lukte het niet meer. Dat voelde als een groot verlies.” Mindfulness had hij tot dan toe links laten liggen, te zweverig vond hij. Maar omdat hij al jaren Aikido beoefende, en zijn trainer hem wees op de raakvlakken, besloot hij het toch te proberen. “Vanaf het begin had ik er enorm veel baat bij. Ik dacht: dit gun ik anderen ook. En omdat mijn pensioen eerder kwam dan gehoopt, besloot ik een opleiding tot mindfulness coach te volgen.”
Het was daar dat hij en Debby elkaar ontmoetten. De intensieve lessen smeedden een band. In de pauzes zochten ze elkaar op, deelden ervaringen en ideeën bij een kop koffie. Toen Debby vertelde dat ze mindfulnesslessen wilde geven aan bewoners met de ziekte van Parkinson op de Lückerheide, dacht Ruud meteen: misschien kan ik daar ook een rol in spelen. Zo ontstond het idee om samen les te gaan geven.
Inmiddels doen ze dat al drie jaar, elke woensdagmiddag. Samen begeleiden ze een groep bewoners in het oefenen met het hier en nu, want dat is waar mindfulness voor staat. Niet stilstaan bij gisteren, niet vooruitlopen op morgen. Voor Ruud voelde het volgen van de opleiding in het begin bijna als verzet. “Ik wilde roepen: ik accepteer deze ziekte niet! Maar juist dát is waar mindfulness om draait: acceptatie.”
Hun lessen worden wekelijks goed bezocht. Als de één een week niet kan, neemt de ander het over. Maar het liefst staan ze samen voor de groep. Op zondagavond bellen ze even om de komende les door te spreken. Daarbij laten ze zich leiden door wat er in de groep speelt. Zo herinneren ze zich een vrouw die een moeilijke dag had; samen besloten ze te starten met een korte meditatie. Het gaf haar direct rust en verlichting. “Dat was zo bijzonder om te zien,” vertelt Debby. “En soms wil iemand in de groep gewoon iets delen, een gedicht bijvoorbeeld. Dat kan allemaal.”
Voor Ruud is het lesgeven niet altijd eenvoudig. De bewoners zijn verder in het ziekteproces, en dat confronteert hem met zijn eigen toekomst. “In het begin dacht ik echt: waar ben ik aan begonnen? Maar wat je terugkrijgt is zó waardevol. Je leert opnieuw dat zelfs moeilijke momenten voorbijgaan.”
Debby knikt. Ze is dankbaar dat Ruud naast haar staat. “Deelnemers nemen veel van hem aan, omdat hij uit eigen ervaring spreekt.” Ruud glimlacht en kijkt naar haar. “En jij bent zorgzaam en empathisch. We voelen elkaar heel natuurlijk aan.”
