Zes vragen aan Elizabeth
Ze is de oudste inwoonster van Limburg. Elizabeth Verboom-Snijders uit Voerendaal is 107 jaar en woont nog op zichzelf. Ze was haar hele leven zelfstandig en positief; eigenschappen die haar nog steeds kenmerken. “Waar ik blij van word? Een goede Nederlandse voetbalwedstrijd.”
Wie bent u?
Ik ben Elizabeth, 107 jaar oud. Ik ben geboren in Roermond, ben na de oorlog naar Heerlen verhuisd en woon inmiddels al 27 jaar in Voerendaal.
Mijn dochters zijn 86 en 76 jaar. Mijn drie zonen zijn helaas overleden. Onze familie bestaat nu uit vijf generaties. Mijn kleinkinderen zijn met pensioen en mijn achterkleinkind heeft onlangs een zoontje gekregen. Ik voel me een rijk mens.
Wat is uw geheim?
Hard werken. Mijn man en ik hadden een eigen autozaak. Ook nu ben ik nog altijd bezig: een stukje wandelen, toeren, rummikuppen. Mijn vuistregel is: blijf bewegen! Verder heb ik nooit gerookt en gedronken. Ik hou trouwens wel van vet eten: spek met ei, lekker veel boter en een glaasje pure slagroom. Heb ik gisteren nog gehad!
Hoe kijkt u terug op uw leven?
Met een goed gevoel! De periode dat mijn kinderen jong waren, vond ik het mooiste. Het overlijden van mijn man en drie zonen heeft er flink ingehakt, die mis ik heel erg. Maar ook de oorlogsperiode was niet fijn. In de bossen van Roermond hebben we 4 maanden moeten schuilen in een klein, zelfgebouwd hutje. We waren de eersten die na de oorlog in Heerlen arriveerden. Daar heb ik destijds de krant mee gehaald.
Hoe omschrijft u zichzelf?
Ik ben altijd heel zelfstandig geweest. Toen ik op mijn zestigste met zware boodschappen liep te sjouwen dacht ik: waar ben ik eigenlijk mee bezig? Ik besloot toen mijn rijbewijs te gaan halen. Mijn man verklaarde me voor gek, maar het was een goede beslissing. Van mijn zestigste tot mijn honderdste heb ik overal naartoe gereden. Tot ik op een dag een vrachtwagen inhaalde en met 130 over de snelweg vloog. Toen dacht ik: misschien is het goed geweest? Ik heb toen zelf besloten het rijbewijs in te leveren. Vanaf die tijd heb ik een rollator, maar vooral in het begin schaamde ik me voor dat ding. Als ik bekenden tegenkwam, draaide ik me snel om.
Hoe is uw gezondheid?
De laatste 7 jaren waren het zwaarste. Eigenlijk zou iedereen gewoon 100 moeten worden en dan moet het klaar zijn. Afgelopen tijd is er veel gebeurd. Afgelopen september heb ik nog een nieuwe heup gekregen. Opereren zag de arts niet zitten op mijn leeftijd. Ik zei: maar zo wil ik ook niet verder en ik moet toch ergens aan dood gaan? Ik heb toen van een hoop mensen afscheid genomen, maar het volgende moment kwam ik bij uit de narcose en stonden de artsen en verpleegkundigen aan mijn bed te applaudisseren. Ik heb een maand gerevalideerd en kon toen gelukkig weer naar huis. Ik zou beter willen horen en lopen, voor de rest ben ik tevreden.
Waar bent u dankbaar voor?
Ik ben heel blij met de medewerkers van Meander. Ik krijg mantelzorgondersteuning en verzorging; zonder die hulp zou ik niet thuis kunnen wonen en een verpleeghuis is niks voor mij, tussen al die oude mensen. Die meiden, Katja en Elke, zijn goud waard. Weet je wat ook heel bijzonder is? In de oorlog boden we een schuilplek aan een Oekraïense dame aan. Nu word ik verzorgd door Katja die uit Oekraïne komt. Als ik daarover nadenk word ik emotioneel. Dit kan geen toeval zijn…