"Lieve verpleging…"

Wonen met zorg

"Lieve verpleging…"

Mieke Philippi
Auteur Mieke Philippi 24 januari 2019

Zo begint het dankkaartje van mevrouw Janssen, na haar verhuizing. Ik lees de woorden van haar dochters, die met zoveel liefde voor ons zijn neergezet. Elk woord geeft een rilling vanuit de diepgevoelde erkenning voor het werk dat de collega's binnen wijkzorgcentrum Firenschat vol overgave uitvoeren. “Met pijn in het hart nemen we afscheid van jullie”, gaat het verder. 

Het familiegesprek met de arts heeft pas een week geleden plaatsgevonden.

“Beter zal het niet worden,” zegt hij en de woorden hakten erin bij mevrouw haar dochters. Een diepe zucht verraadt hun gedachten, een terugblik op de afgelopen periode. De arts staat op, de dochters en ik volgen zijn voorbeeld. Hij loopt naar de dochters toe en schudt hen de hand. Hij knikt met zijn hoofd naar mij en ik weet wat me te doen staat. Ik neem de dochters mee het kantoor uit. 

Het was een moeilijke periode, deze afgelopen maanden. Er hangt een sfeer van verslagenheid en opluchting terwijl we samen teruglopen naar mevrouw Janssen. De knoop is doorgehakt, de beslissing is genomen. De periode van worstelingen met gevoelens van onmacht, hoop op verbetering en confrontatie met verslechtering is voorbij. Het gaat zo niet langer. Een overplaatsing naar een gesloten afdeling is onvermijdelijk.

Voor mevrouw Janssen is het beter. Sinds haar hersenbloeding is ze gedesoriënteerd. Ze weet haar kamer te vinden, maar thuis is het niet meer. Ze wil naar haar moeder. De kans op gevaarlijke situaties is te groot.

“Kom mam, we gaan koffie drinken in het Sjtaater Tsimmer,” zegt een van de dochters, terwijl ze oogcontact zoekt om herkenning te vinden in haar moeders ogen. 

Met compassie en een vleugje verdriet kijk ik naar de interactie tussen mevrouw en haar dochters. Voor mevrouw is de beste keuze gemaakt. Ze zal zich er beter gaan voelen dan in de kamer waar ze nu van ontvreemd is. 

Toch kunnen mijn collega's en ik niet om de aanwezigheid heen van gevoelens van verslagenheid. De afgelopen maanden hebben we alles op alles gezet om mevrouw Janssen te kunnen houden op de afdeling en in haar kamer waar ze graag was. Elke collega heeft zijn opperste best gedaan om haar welzijn niet in het gedrang te laten komen. Zonder eigenbelang handelen we naar wat nodig is, onze emotionele betrokkenheid is altijd groot en de hoop op verbetering wordt door alle collega's gedeeld. Gelukkig blijft ze binnen ons wijkzorgcentrum en kunnen we haar altijd opzoeken. 

Een wand vol dankkaartjes

"Lieve verpleging…", mijn blik valt weer op die eerste woorden. Ik bekijk het kaartje nogmaals van voor tot achter en kijk dan omhoog naar de collectie dankkaartjes die we door de jaren heen van familieleden hebben mogen ontvangen. Dit is het kersje op de taart, de reden waarom ik mijn werk zo mooi vind. Ik ondersteun niet alleen de bewoners die komen wonen in wijkzorgcentrum Firenschat, ik ondersteun hele families en heb de mogelijkheid om echt het verschil te maken... 

Wist je dat je op Zorgkaart Nederland kunt aangeven hoe jij de zorg voor je familielid, vriend(in) of kennis binnen de verpleeghuizen en wijkzorgcentra van MeanderGroep Zuid-Limburg ervaart? 

De naam van de bewoonster is om privacyredenen gefingeerd.

Auteur

Mieke Philippi

Tijdens mijn werk als HBO-Verpleegkundige Gerontologie Geriatrie in wijkzorgcentrum Firenschat krijg ik met veel verschillende situaties, mensen en emoties te maken. Als hobby schrijf ik graag over zaken die me opvallen en raken.