‘Alweer een stagiaire?!’

Thuiszorg

‘Alweer een stagiaire?!’

Audrey van der Weerden
Auteur Audrey van der Weerden 4 april 2019

Achttien jaar oud was ik toen ik voor het eerst stage mocht lopen in de zorg. Ik was net een half jaar bezig met de opleiding tot HBO-verpleegkunde en het was tijd om de opgedane kennis in praktijk te brengen. Nerveus en gespannen ging ik naar het kennismakingsgesprek met mijn stagebegeleider. Nergens voor nodig bleek al gauw, want ze was heel hartelijk. Dat ik haar niet veel zou zien en een andere collega mij dagelijks zou begeleiden, leek me toen nog geen probleem.  

HBO-V, die kunnen niets! Ik hoop dat je wel kunt werken

Een week later mocht ik aan de slag. Enthousiast stelde ik mezelf voor bij een tafel vol koffiedrinkende collega’s.

‘Hallo, ik ben Audrey, ik kom hier stage lopen.’

Mijn begeleidster schudde mijn hand en haar gezicht betrok. ‘Alweer een stagiaire? Hier wist ik helemaal niets van. Welke opleiding volg je?’

‘HBO-V’, mompelde ik verlegen.
‘HBO-V, die kunnen niets! Ik hoop dat je wel kunt werken.’

Verbaasd ging ik verder met handen schudden, de toon was hiermee gezet. 

Die hele dag liep ik mee. Op mijn tenen. Ik probeerde zo goed mogelijk te luisteren, initiatieven te nemen en vooral niet in de weg te lopen. Vragen werden beantwoord met: ‘Je bent HBO-V’er dit moet jij toch weten.’ Deze reactie maakte me ontzettend onzeker. Ik was hier toch om te leren? Onvoldaan ging ik na die eerste dag naar huis. 

Was de zorg wel iets voor mij?

Ongeacht wat ik deed, dit gesnauw ging mijn hele stage door. Ik voelde me ongewenst, overbodig en vooral lastig. Hoe erg ik ook mijn best deed, het was nooit goed genoeg. Ik barstte bij thuiskomst regelmatig in tranen uit en twijfelde voor het eerst aan mijn beroepskeuze. Was de zorg wel iets voor mij? Moest ik niet stoppen met de opleiding?  

Ondanks alles besloot ik niet bij de pakken neer te gaan zitten. Ik wilde al jaren verpleegkundige worden en deze slechte ervaring zou mij dat niet afpakken. Ik besloot mezelf niet meer te laten raken door het gesnauw en zo veel mogelijk positiefs uit mijn stage te halen. 

Stagiaires zijn (toekomstige) collega’s

Als stagebegeleiders hebben we vaak niet eens door welke invloed ons gedrag heeft op stagiaires. We zien ze als extra handjes, bedoeld om te werken en vooral te doen wat ze wordt opgedragen. Tijd om te leren, zit er zelden in. En dat is niet oké, want stage-ervaringen tekenen (leerling)verpleegkundigen voor hun hele professionele leven. 

Door mijn vervelende stage-ervaring heb ik een ding besloten: ik doe er alles aan om mijn stagiaires nooit zo’n vervelend gevoel te bezorgen. De stagiaire of leerling is er vooral om te leren en moet hier ook de ruimte voor krijgen. Deze bijzondere en dappere mensen verjongen en verbeteren de zorg, ze houden ons kritisch op ons eigen vak en stimuleren ons om tot nieuwe inzichten te komen. Hiermee wil ik alle stagiaires en leerlingen bedanken voor alles wat ze doen, iedere dag opnieuw. En begeleiders, moeten wij niet wat aardiger zijn voor onze stagiaires? Zij zijn immers onze toekomstige collega’s!

Geef deze blog een like om je waardering uit te spreken voor de stagiaires en leerlingen in de zorg!

Auteur

Audrey van der Weerden

Van zorg aan kinderen tot zorg aan ouderen van ruim honderd jaar oud, zorg bieden in elke fase van het leven. Ik neem jullie mee de wijk in en laat jullie als wijkverpleegkundige een van de meest veelzijdige sectoren van de zorg zien!